Dziś przeczytałam artykuł o karmie i nie wiem, czy wam o tym mówiłam. Bardzo trudno jest pomagać ludziom, ponieważ w większości przypadków oni nie potrzebują pomocy, a jedynie potwierdzenia. Wiele osób kontaktuje się z nami, aby uzyskać porady, jak zostać digital nomads a kiedy zadajemy proste, praktyczne pytanie, denerwują się, bo nie obsypujemy ich „dasz radę” jak sprzedawcy marzeń. Zdarzyło mi się już pomóc komuś znacznie więcej, niż było to konieczne, i zachorowałam na kilka tygodni. Bo skróciłam jego karmiczne próby i musiałam zapłacić jego karmę za niego. Pomagajcie tylko tym, którzy naprawdę proszą o pomoc i na nią zasługują. W przeciwnym razie nie nauczą się niczego z tego życia…

Wreszcie nadszedł czas! Inteligentne, bogate, odnoszące sukcesy influencerki, absolwentki elitarnej szkół, po świetnej karierze, z mnóstwem dolarów na kontach bankowych… zaczynają spędzać wolny czas w mediach społecznościowych, aby dawać coś od siebie. Obserwuję następujące instagramerki: Problem z influencerami, którzy polegają wyłącznie na współpracach, polega na tym, że cenzurują się na bieżąco, ze strachu przed utratą sponsora lub urażeniem publiczności. Muszą podążać za trendami i w końcu wszyscy mówią to samo, zachowując poprawność polityczną. Więc jeśli już kogoś obserwować, wybierajcie tych, którzy mają inne źródła dochodu, którzy nie boją się utraty obserwujących. Ci, którzy powtarzają dziesięć razy „to tylko moja opinia cancelled są zwykle najmniej interesujący. Influencerki, które już odnoszącą sukcesy…

Sofizmaty Zrobiłem semestr wymiany w Sydney w Australii, a mój najlepszy przyjaciel w Londynie w Wielkiej Brytanii. Któregoś dnia rozmawiamy o tym i odkrywamy, że czy to w Australii, czy w Wielkiej Brytanii, plagiat jest niedopuszczalny dla nich. Od pierwszych dni na uniwersytecie uczono nas pisania esejów z cytowaniem źródeł według „systemu harwardzkiego”, stylu cytowania autor-data często używanego w pracach akademickich, przykład (Durkheim, 1893) a pełne bibliografie podaje się na końcu, w sekcji „Bibliografia”. Uważam ten system za bardzo interesujący, bo zmusza mnie, za każdym razem, gdy przedstawiam myśl, do zastanowienia się, czy ta myśl pochodzi ode mnie (i podania trafnych argumentów), czy od kogoś innego. Dzięki temu eseje, które…

Niedawno zapytano mnie, dlaczego nie chcę wcielić się w rolę pośrednika między wietnamskimi rzemieślnikami a francuskimi konsumentami, oferując produkty na zamówienie porównywalne z tymi marki luksusowych. Na pozór pomysł wydaje się szlachetny: docenić wietnamskie rzemiosło, zbudować most między dwiema kulturami i zachęcać do bardziej ludzkiego handlu. Jednak ta propozycja wprawia mnie w głębokie zakłopotanie. Przy bliższym przyjrzeniu się, to działanie nadal wpisuje się w klasyczną logikę konsumpcjonizmu : to nadal kryteria siły nabywczej i stosunku jakości do ceny kierują decyzjami zakupowymi. Gdyby rzemiosło jako takie naprawdę było w centrum uwagi, konsumenci wybieraliby wspieranie lokalnych rzemieślników — na przykład we Francji (zresztą poziom techniczny francuskich rzemieślników w kaletnictwie, szewstwie i introligatorstwie…