W Kanadzie i Stanach Zjednoczonych najpopularniejsze sporty to koszykówka, hokej na lodzie, baseball i futbol amerykański.

Założona w 1993 roku, Major League Soccer (MLS) składa się z 24 drużyn (21 z USA i 3 z Kanady) piłki nożnej (lub piłki nożnej, jak mówią tutaj).

MLS powoli się rozwija i zaczyna gościć największe nazwiska w futbolu, zazwyczaj u schyłku kariery. Wśród pionierów znaleźli się David Beckham w Las Vegas i Thierry Henry w Nowym Jorku.

Mam okazję odkryć to wszystko w Montrealu, którego lokalna franczyza nazywa się Montreal Impact.

Udało mi się łatwo kupić bilet na oficjalnej stronie Montreal Impact. Trochę poszukałem, żeby wiedzieć, które stanowisko zajmowali ultrasi: to 132.

Bilet kosztował mnie 45 CAD, z wliczonymi podatkami. Bilety są teraz w 100% elektroniczne, trzeba pobrać kod kreskowy na stronie internetowej.

Saputo Stadium jest domem dla Montreal Impact i jest łatwo dostępny metrem.

Stadion nie jest szczególnie ładny. Został on zbudowany w 2008 roku specjalnie na potrzeby rozgrywania meczów Impact. Musiał zostać wyremontowany i rozbudowany w 2012 roku, aby osiągnąć pojemność 20 000 widzów, co jest minimalnym progiem do gry w MLS. Stadion ma obecnie 20 801 miejsc siedzących.

Wejście na stadion jest bardzo proste, szybko przechodzi się przez wykrywacz metalu i ma się bezpośredni dostęp do korytarzy stadionu.

To amerykański sposób, wszędzie stoiska z jedzeniem („geuleton” 🙂 ), event marketing, …

Zabawny jest kontrast między tym „doświadczeniem kibica” w amerykańskim stylu a wiejską częścią stadionu. Jesteśmy bardzo blisko boiska, niektórzy widzowie opierają się nawet o barierki otaczające boisko, … nie do pomyślenia w profesjonalnym futbolu w Europie.

Dołączam do sekcji 132, która jest oczywiście w narożniku. W przeciwieństwie do innych sekcji na stadionie, nie mam numerowanego miejsca, można siedzieć gdzie się chce. Trzeba powiedzieć, że w tej sekcji nie ma miejsc siedzących, jest to trybuna stojąca. We Francji, od czasu katastrofy Furianiego, ten rodzaj trybun został zakazany, ale w ostatnich miesiącach przeprowadzono nowe eksperymenty. Jest to zresztą od dawna postulat kibiców, którzy chcą, aby trybuny były bardziej dynamiczne.

Trenerem zespołu z Montrealu od 2018 roku jest były zawodnik Lyonu, Rémi Garde. W rzeczywistości, sztab składa się w większości z byłych graczy Lyonu: Joel Bats jest asystentem trenera, Rémy Vercoutre jest trenerem bramkarzy, a Robert Duvergne jest trenerem fizycznym.

Dzisiejszym przeciwnikiem jest New England Revolution, zajmujące obecnie ostatnie miejsce w Konferencji Wschodniej.

Muszę powiedzieć, że tak naprawdę nie znam tych zawodników. Didier Drogba, grał tam dwa lata w 2015 i 1016 roku. Były gracz Arsenalu i Manchesteru City Bacary Sagna jest zawieszony.

Podobnie jak w NBA, mamy prawo do hymnu narodowego Stanów Zjednoczonych, po którym następuje hymn Kanady a cappella

Mecz się rozpoczyna, a atmosfera na trybunach rozkręca się, nawet jeśli stadion jest daleki od zapełnienia (15 559 widzów). Jest mały trzon ultrasów, powiedziałbym, że około stu osób, które będą tworzyły atmosferę przez cały mecz. Przyśpiewki są zróżnicowane, a atmosfera bardzo dobra.

Fajne jest to, że rozumiem piosenki i mogę w nich uczestniczyć. W Argentynie, Turcji czy Włoszech było to bardziej skomplikowane 😀

Z niektórych piosenek rozumiem, że jest tam wielka rywalizacja z anglojęzycznym sąsiadem Toronto 😀

Jeśli na trybunach panuje miła atmosfera, to na boisku już mniej. Brakuje mu szybkości, ruchu i technicznej precyzji. Montreal Impact jest w posiadaniu piłki, ale pozostaje ona jałowa

Na godzinę przed końcem meczu cały stadion zgotował owację na stojąco, gdy argentyński numer 10, Ignacio Piatti, powrócił po kontuzji.

Jego wejście nie odmieni gry, która kończy się smutnym 0 – 0 z ledwie 2 strzałami na bramkę Montrealu (4 dla przeciwnika). To nawet Nowa Anglia miała najlepsze sytuacje

Dobra zabawa na trybunach, ale rozczarowujący występ na boisku.